Hypothermia

When I see myself in you

When the fire is no longer blazing
for the sake of conversation
but for the body heat
of survival
I grab onto the lifeline
of the willow roots
like a critter in the vein
of the green womb
on its way to
upstream salvation
every rock which hits
a minor accident
where the primeval
journey might end

I can swim crawl howl
and look into the distance
and the future
projecting landing upon
landing on the white
shore of what was
paradise a decade
of growls ago
whipped battered
and bruised
my teeth sharpen
hands and feet
claws which
conquer the currents
and the inches
my mind fails
to appreciate

a woman dead
an animal alive
I arrive

Mud Maiden

To Edward Abbey 

In spirit
In canyon

covered
In mud
may crusty mineral
bottoms remain glued
to my fair pores
native sunscreen
to be seen
on the Green
the roar of the oar
meeting the flint print
of the mountain lion
there is mindfulness
or death
boredom or presence
pick your toe nails
with discipline
if you have to
undergo the pedicure
of the wild
dress your dinner with
pepper and sand
count your chances
of a harsh and poetic
end
dangling from
the divine slackline
where your name means
as much as
the proud cloud
emptying itself
virgin rain
making fun of
a grade A aridness
indulge in helplessness

Fee-industrie

Je zou verwachten dat de taalverwarring tussen mij en mijn Hollandse lief na meer dan een jaar in Amsterdam wonen wel voorbij is. Dat blijkt bij momenten lelijk tegen te vallen.

Zo blijven zachte medeklinkers hard waar ik woon. 'Maak je geen sorgen, schat', zeggen de Amsterdammers, 'dat sal ik wel voor je doen. Een dergelijke uitspraak vormt doorgaans geen obstakel voor vlotte communicatie. Op momenten van extreme vermoeidheid, hoogoplopende irritatie of diepe ontspanning durft het nog eens anders lopen.

Liepen mijn lief en ik gisteravond over straat. Zij aan het woord. Over een documentaire die haar wel boeiend lijkt. 'Een docu over de fee-industrie.' Ik zie het al helemaal voor me. Uitgebuite arbeiders in megafabrieken aan de lopende band. De eerste zet heelder veel te lange dagen rechtervleugeltjes aan feeënlijfjes, de volgende doet linkervleugeltjes, nog een andere stopt stafjes in hun handen. Eens af vliegen de feetjes door de kapotte ramen naar buiten een sprookjesachtig leven tegemoet terwijl binnen het zwoegen eindeloos doorgaat.

Voor de zekerheid toch nog even checken.

-'Wáárover gaat die docu?'

-'Nou ja, je ziet allemaal boerderijen in de States...' De rest van haar zin vervaagt. Het besef sijpelt binnen. Het gaat over de fee-industrie. Met een v.

Wie samen met mij van de teleurstelling wil bekomen, kan hier 'Farmageddon' kijken. En, o ja, weet iemand hoe de feeën dan wel gemaakt worden?